Voorwoord Raak februari 2021

De tijd van gaan is gekomen

De tijd van gaan is gekomenMijn werk als algemeen voorzitter van kwb zit erop. De veranderingen en innovatie zijn ingezet en worden verder uitgerold. Het proces dat we zes jaar geleden opgestart hebben, kreeg een slotakkoord op de algemene vergadering in november. Nu is het tijd voor een nieuwe professionele uitdaging. De tijd van gaan is gekomen.

Op zo’n moment blikt een mens al eens terug, en voor mij is dat niet anders. Ik las al mijn voorwoordjes opnieuw. Dit was ontzettend leuk. Doorheen de jaren zijn verschillende thema’s aan bod gekomen: curling-ouders, werkbaar werk, een stop-lijst, sociale overwaarde, fomo, LSLTN … Maar wat me opviel was dat mijn voorwoord vaak in het teken stond van samen en een betere wereld. Niet zo vreemd als je mij een beetje kent. Daarom wil ik graag deze drie verhalen nogmaals vertellen.

Het eerste is dat van George Monbiot. Zijn verhaal is dat van de goede mens die bedorven is. Een beetje uitleg is hier op zijn plaats. Mensen hebben het vermogen tot vriendelijkheid en zorgzaamheid. Een kwaadaardige ideologie, het neoliberalisme, heeft ons echter wijsgemaakt dat we met elkaar moeten concurreren en elkaar moeten wantrouwen. Een gemeenschappelijk doel ontbreekt. Als we die gemeenschap nieuw leven inblazen, kunnen we onze ware aard herontdekken. Er kan een nieuw gevoel van samenhorigheid ontstaan, met een nieuwe economie, die mens en planeet met respect behandelt. We kunnen ons geluk herwinnen, ons vertrouwen in onze eigen kracht, onze trots, onze plaats in de wereld. We zullen weer deel uitmaken van de samenleving en meester zijn over ons eigen lot. Wie dit verhaal wil accepteren, moet in de ‘betere’ mens geloven. De mens is altruïstisch en empathisch, maar we laten ons het omgekeerde wijsmaken. We zijn beter dan we denken.

Het tweede verhaal gaat over de eenzaamheidsepidemie - een ziekte van deze tijd - die zowel jongeren als volwassenen treft, een op de vier. Niet enkel door een gebrek aan sociaal contact, maar ook doordat de kwaliteit van relaties verslechtert. Hoewel eenzaamheid een individuele ervaring is, geloof ik sterk dat het onze aandacht verdient als een maatschappelijk probleem. Mensen moeten meer praten met elkaar, meer luisteren naar elkaar en vooral meer toffe dingen doen met elkaar. Mensen zijn sociale wezens. We hebben contact met anderen nodig om gelukkiger, gezonder en weerbaarder in het leven te staan. Hier spreken we van samenredzaamheid. Door samen dingen op te pakken, versterken we de persoon.

Het laatste verhaal gaat over ballonnen. U vindt het in het kader.

Misschien word ik nu als naïef aanzien, dat kan, maar ik wil blijven geloven in de maakbaarheid van mens en samenleving. Het kan anders! Geloof je mee?
Dan is er een hele hoop hoop op een betere wereld.

Kwb, bedankt voor de mooie jaren. Het ga je goed!

Een juf bracht ballonnen mee naar school. Ze vroeg de kinderen om ze allemaal op te blazen. Op één ballon mochten ze hun naam schrijven. Alle ballonnen werden op de overdekte speelplaats gegooid terwijl de juf ze van de ene kant naar de andere mengde. De juf gaf daarna de kinderen vijf minuten om de ballon met hun naam erop te vinden. De kinderen renden rond, werden boos, maakten ruzie … maar toen de tijd op was, had niemand zijn eigen ballon gevonden.
Toen zei de juf dat ze de ballon het dichtst bij hen moesten nemen en aan de persoon met diens naam erop moesten geven. In minder dan twee minuten had iedereen zijn eigen ballon. Tot slot zei de juf: “Ballonnen zijn als geluk. Niemand zal het vinden als men op zoek gaat naar dat van zichzelf. Als iedereen in plaats daarvan om elkaar geeft, zullen we het geluk van iedereen snel vinden.