Sneeuw

Dit verhaal toont hoe kwb doet smaken naar meer.

sneeuw

Koude voeten, warm hart

Zo rond 1985 waren er in Sint-Niklaas nog niet veel fietspaden en werden die werden niet geruimd bij sneeuwval. Zo ook die vrijdag van onze vergadering. Verschillende wijkmeesters waren verontwaardigd en pleitten voor actie bij de stad. Op een moment zei ik: kunnen we ook niet zelf de handen uit de mouwen steken en al dan niet symbolisch een stukje fietspad ruimen? Onze aalmoezenier Gaby Van Laere prees mijn voorstel. Hij zat er blijkbaar op te wachten ... Ik was namelijk de zeurpieten beu en wou iets positiefs realiseren. Na overleg was iedereen akkoord en spraken we af op zaterdagochtend. Gewapend met schoppen en bezems waren we paraat om een stuk fietspad op het O.L. Vrouwplein te ruimen, niet zo makkelijk na een nachtje vriezen en vastgereden sneeuw. Met ongeveer 10 man hebben we toch iets gerealiseerd en de lokale pers gehaald. Zo presteerden we iets voor de maatschappij, we staken onze nek uit, we kwamen naar buiten met kwb en gaven een signaal aan het stadsbestuur dat dit beter moest in de toekomst.
Het was een van de eerste keren dat ik door mijn idee mensen in beweging kreeg. Ondertussen hebben we veel fietspaden, een apart ruimteam voor de sneeuwval op fietspaden, maar zachte winters zonder sneeuw ... Wat mij is bijgebleven van deze actie is het moment van mijn voorstel, de samenhorigheid bij het ruimen van de sneeuw (zelfs een kloosterzuster in de buurt kwam meehelpen die ochtend), en de positieve reacties van de mensen die toch probeerden te fietsen die dag ondanks ijsplekken en ophopingen.